IJslands mos is al sinds de 17e eeuw in de volksgeneeskunde onder de namen longenmos of korstmos bekend. Deze plant is zowel in het laagland als ook in het midden- en hooggebergte van Europa en Noord Amerika te vinden. Daar groeit IJslands mos op lage, voedingsarme gronden.
In tegenstelling tot wat de naam zou doen verwachten is IJslands mos in werkelijkheid geen mos. Vroeger duidde men alle planten die het uiterlijk van mos hadden ook als mos aan. IJslands mos is ongeveer 10 cm hoog, stuikachtig en vertakt zich in steeds fijner wordende 'blaadjes'. Aan de bovenzijde is het mos bruin tot olijfgroen van kleur, aan de onderzijde gevlekt grauw wit. Het extract, dat uit deze korstmos wordt gewonnen, bestaat voor 50-70% uit wateroplosbare slijmstoffen.
De slijmstoffen uit IJslands mos bedekken de slijmvliezen in de mond- en keelholtes. Op deze manier worden de slijmvliezen verzorgd en beschermd tegen invloeden van buitenaf (droge en vuile lucht). Als de slijmvliezen al geïrriteerd of beschadigd zijn, dan kunnen ze op deze manier sneller herstellen.